Met pijn in mijn hart moet ik onderkennen dat mijn laatste week in Boston is aangebroken. Dat betekent dus afscheid nemen van iedereen die iets voor me is gaan betekenen. Ik probeer het afscheid zoveel mogelijk uit te stellen, maar het moet er nu toch van komen. Eerst nog een tripje naar Washington DC en dan richting Amsterdam.
Dat gaat ook betekenen dat ik binnenkort weer op Nederlands bodem ga rondlopen.
Zaterdag 27 januari om 7:15 uur kom ik weer aan op schiphol en zal ik mij weer gaan mengen onder de mensen in ons vertrouwde kikkerlandje.
Bedankt nog voor alle berichten vanuit Nederland voor mijn verjaardag!!!! Het is erg fijn om te weten dat er vanuit NL nog aan me gedacht wordt!
Mark
zondag 20 januari 2008
maandag 31 december 2007
Winter in Boston
Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste post. Inmiddels is de winter gekomen in Boston en hoe! De eerste twee sneeuwstormen hebben we weer gehad. Af en toe vriest je kont onder je lichaam vandaan met temperaturen van -20 graden celcius. In de afgelopen weken heb ik me bezig gehouden met vooral werk. Het is me gelukt om een fase af te ronden. De rest kan ik afmaken en analyseren wanneer ik weer in NL ben. Naast mijn afstudeeractiviteiten hoef ik me dus totaal niet te vervelen wanneer ik terug ben. Naast het werk wat ik verzet heb, heb ik me vooral beziggehouden met cultuur. Enerzijds zelf cultuur opdoen anderzijds ook cultuur overbrengen.
Thanksgiving
Ja ja, de grote traditie en het familiefeest in de VS: Thanksgiving. Of zoals het in de volksmond mag heten Turkeyday. Het is een beetje vergelijkbaar met kerst in NL. Familie bij elkaar en veel eten. Maar wat doe je als je geen familie hier hebt, juist dan ga je met je surrogaat familie. Erg gezellig vooral als je het niet doet in het burgerlijke Cambridge, maar in een authentieke boerderij in Petersham. Juist daar ja. Een klein plaatsje in het westen van de staat, waar honing en maple sirop de hoofdgerechten op je brood zijn. Ik heb inmiddels het glazuur weer terug op m'n tanden, maar het heeft even geduurd. Het was een erg gezellige korte vakantie waar ik weer een aantal blijvende contacten aan over heb gehouden.
Sinterklaas
Amerikanen mogen dan trots zijn op hun 'santa clause', ze moeten niet vergeten wie hem uitgevonden heeft. Dat waren wij Nederlanders toen we nog bezit hadden over het huidige New York. Dus nemen we die gekken hier mee naar hun de roots of sinterklaas. Oftewel een gezellig avondje dobbelen met 'crappie' cadeaus en bloederige tafferelen om een bepaald cadeautje te bemachtigen. Als slagroom op het toetje hadden we natuurlijk ook echte nederlandse peppernuts of hoe zou je zoiets vertalen. Met andere woorden genoeg ingredienten voor een enerverend avondje. En dat werd het ook!
Inmiddels is mijn leven hier erg gaan lijken op mijn leventje in Utrecht. Het is niet alleen meer werk wat me bezig houdt in mijn planning. Ook moet ik quality time met vrienden inrichten om leuke dingen te doen. Of het nou karaoke is, 10cents chicken wings, $1 dollar suchi rolls, women's wrestling, iedere avond wordt er weer iets gevonden om maar niet met werk bezig te zijn.
Nu is de kersttijd aangebroken en zijn de meeste vrienden naar hun ouders ergens anders in het land. Zoals beloofd is dit de periode waar mijn ouders hun grote opwachting maken aan deze kant van de plas. Het was niet helemaal ingecalculeerd dat ze 2 dagen over de reis hierheen zouden doen, maar het was erg tof dat ze er waren. Gelukkig was het stulpje wat voor hen uitgezocht had een schot in de roos. Een beetje bizar was het wel om ze mee te nemen door de stad en hun te laten zien waar ik gedurende de afgelopen 4 maanden menig uurtje versleten heb. Tof was het in ieder geval.
Nu het nieuwe jaar voor de deur staat, betekent het dat ik langzaam mijn leven hier vaarwel moet gaan zeggen. En om eerlijk te zijn, zie ik daar gigantisch tegenop. Ik heb het hier prima naar mijn zin en nu er leuke groep mensen om je heen is, is weggaan niet het eerste wat in me opkomt. Maar anyways zo is het nu eenmaal, dus ga ik er de laatste weken nog iets moois van maken!
Nou iedereen, ik leef dus nog! Ik wens jullie allen een fantastisch nieuw jaar! Geniet maar drink met mate en tot snel!
Mark
Thanksgiving
Ja ja, de grote traditie en het familiefeest in de VS: Thanksgiving. Of zoals het in de volksmond mag heten Turkeyday. Het is een beetje vergelijkbaar met kerst in NL. Familie bij elkaar en veel eten. Maar wat doe je als je geen familie hier hebt, juist dan ga je met je surrogaat familie. Erg gezellig vooral als je het niet doet in het burgerlijke Cambridge, maar in een authentieke boerderij in Petersham. Juist daar ja. Een klein plaatsje in het westen van de staat, waar honing en maple sirop de hoofdgerechten op je brood zijn. Ik heb inmiddels het glazuur weer terug op m'n tanden, maar het heeft even geduurd. Het was een erg gezellige korte vakantie waar ik weer een aantal blijvende contacten aan over heb gehouden.
Sinterklaas
Amerikanen mogen dan trots zijn op hun 'santa clause', ze moeten niet vergeten wie hem uitgevonden heeft. Dat waren wij Nederlanders toen we nog bezit hadden over het huidige New York. Dus nemen we die gekken hier mee naar hun de roots of sinterklaas. Oftewel een gezellig avondje dobbelen met 'crappie' cadeaus en bloederige tafferelen om een bepaald cadeautje te bemachtigen. Als slagroom op het toetje hadden we natuurlijk ook echte nederlandse peppernuts of hoe zou je zoiets vertalen. Met andere woorden genoeg ingredienten voor een enerverend avondje. En dat werd het ook!
Inmiddels is mijn leven hier erg gaan lijken op mijn leventje in Utrecht. Het is niet alleen meer werk wat me bezig houdt in mijn planning. Ook moet ik quality time met vrienden inrichten om leuke dingen te doen. Of het nou karaoke is, 10cents chicken wings, $1 dollar suchi rolls, women's wrestling, iedere avond wordt er weer iets gevonden om maar niet met werk bezig te zijn.
Nu is de kersttijd aangebroken en zijn de meeste vrienden naar hun ouders ergens anders in het land. Zoals beloofd is dit de periode waar mijn ouders hun grote opwachting maken aan deze kant van de plas. Het was niet helemaal ingecalculeerd dat ze 2 dagen over de reis hierheen zouden doen, maar het was erg tof dat ze er waren. Gelukkig was het stulpje wat voor hen uitgezocht had een schot in de roos. Een beetje bizar was het wel om ze mee te nemen door de stad en hun te laten zien waar ik gedurende de afgelopen 4 maanden menig uurtje versleten heb. Tof was het in ieder geval.
Nu het nieuwe jaar voor de deur staat, betekent het dat ik langzaam mijn leven hier vaarwel moet gaan zeggen. En om eerlijk te zijn, zie ik daar gigantisch tegenop. Ik heb het hier prima naar mijn zin en nu er leuke groep mensen om je heen is, is weggaan niet het eerste wat in me opkomt. Maar anyways zo is het nu eenmaal, dus ga ik er de laatste weken nog iets moois van maken!
Nou iedereen, ik leef dus nog! Ik wens jullie allen een fantastisch nieuw jaar! Geniet maar drink met mate en tot snel!
Mark
vrijdag 9 november 2007
Back to society
Hey Peoples,
Op veler verzoek, mijn nieuwe post. Gelijk hebben jullie in het feit dat ik al een tijdje niets van me heb laten horen.
Echter ik ben de afgelopen weken ontzettend druk geweest met.. Ja inderdaad werk. Ik kan wel zeggen dat ik in mijn leven nog nooit zo hard gewerkt
heb als de afgelopen weken. En dat alles voor een van de grootste conferenties op MRI gebied: ISMRM. Deze zou volgend jaar plaatsvinden in Toronto, maar inderdaad 'zou'. Het feestje gaat niet door voor mij. De kwaliteit en de kwantiteit die we uit de data kregen was echt te weinig voor een goed abstract, wat we erheen wilden sturen. Bijzonder jammer, maar ach het hoort er nou eenmaal bij. Dus we gaan vrolijk verder met mijn meer dan boeiende werk hier.
Want dat is het zeker! Wat doe ik nou eigenlijk hier behalve naar 'apen hersenen kijken'. Het grote doel van dit alles is stroke onderzoek. Ik ben op dit moment bezig met het uitzoeken naar patronen in verschillende MRI plaatjes die ons meer inzicht kunnen verkrijgen in de eerste 24 uur na het optreden van een herseninfarct. Ik doe dit met behulp van geautomatiseerde technieken die op basis van bepaalde scans een verdeling maken tussen de verschillende patronen en dit door middel van een soort landkaart laten zien. Dat is op zich allemaal niet nieuw, maar wat wel nieuw is, is dat het met behulp van apen gedaan wordt. Nu maar hopen dat we er iets uit krijgen....
Gelukkig heb ik me niet verstoken van andere leuke dingen. Af en toe een potje volleybal en een biertje met vrienden blijft natuurlijk een noodzaak. Ook leuke feestjes als Halloween zijn natuurlijk ook geen feestjes die aan mij voorbij mogen gaan. Dus daar ging ik dan met mijn vuilniszak over mijn hoofd, alias 'King Garbage' natuurlijk met bijbehorende kroon. In NL ben ik ook al niet zo'n verkleder met carnaval dus waarom zou ik het hier wel zijn.
Laat ik natuurlijk niet vergeten te melden dat ik hoog bezoek heb gehad uit Nederland. Erik en Corinna (als rasechte Hollandsche Duitse) waren natuurlijk op bezoek. Supertof! Ook al had ik het natuurlijk druk, was het erg leuk om ze op bezoek te hebben en ze iets van mijn wereldje te laten zien. In plaats van ze mee te nemen naar standaard Boston, dat moeten ze maar zelf uitzoeken, heb ik ze meegenomen naar Tully pond. Inderdaad het tweede huisje van mijn huisbaas. Ik vond het in ieder geval lekker relaxen daar. Beetje kayakken, rondwandelen, kampvuurtje maken (dankzij onze eigen Erik 'Wilson' Brave(heart)) en nog even lekker de sauna bezoeken en dat alles aan een rustiek plekje aan het meer. Wat wil je nog meer? Ow ja en bier! Helaas gingen ze na 5 daagjes er weer vandoor, maar ik vond het in ieder geval tof dat ze er waren.
In het rijtje van legendarische concerten kan ik er ook weer eentje toevoegen! Hoewel het natuurlijk niet het echte ding is, kwam deze 'show' wel erg dichtbij. Ik ben namelijk met Mike naar de Australian Pink Floyd show geweest. Dit was wederom echt su-per-gaaf. De muziek was goed te noemen (behalve een van de achtergrond zangeressen.. Meid het was toch meer schreeuwen), maar de lichteffecten waren nog vele malen beter. En natuurlijk zoals dat een echte PF liefhebber betaamd heb ik uit volle borst mee lopen zingen. Of dat mijn medepubliek beviel? Ik heb echt geen idee en honestly I don't care! Had ik echt wel nodig in stressvolle tijden :) Voor de mensen die de PULSE dvd kennen van PF, nou de show leek er heel veel op... (Geinteresseerden kunnen de DVD bij me komen lenen ;))
Nu is het weer even wat rustiger en ik moet zeggen dat ik er ook wel aan toe ben, maar voel me gemotiveerder dan ooit. Ik wil hier echt iets moois van maken. Dus ga ik maar eens beginnen aan deze stapel artikelen die hier ligt en mijn nieuw idee voor mijn computerprogramma.
Menschen zoals jullie zien leef ik nog. Hoe zit het met jullie? Laat ook even een teken van leven van jullie horen. Het is altijd leuk om te horen hoe het jullie vergaat. I'm looking forward to your reply!
Tot die tijd!
Take care und halt die ohren steiff! ;)
Ps. de foto's komen later.
Op veler verzoek, mijn nieuwe post. Gelijk hebben jullie in het feit dat ik al een tijdje niets van me heb laten horen.
Echter ik ben de afgelopen weken ontzettend druk geweest met.. Ja inderdaad werk. Ik kan wel zeggen dat ik in mijn leven nog nooit zo hard gewerkt
heb als de afgelopen weken. En dat alles voor een van de grootste conferenties op MRI gebied: ISMRM. Deze zou volgend jaar plaatsvinden in Toronto, maar inderdaad 'zou'. Het feestje gaat niet door voor mij. De kwaliteit en de kwantiteit die we uit de data kregen was echt te weinig voor een goed abstract, wat we erheen wilden sturen. Bijzonder jammer, maar ach het hoort er nou eenmaal bij. Dus we gaan vrolijk verder met mijn meer dan boeiende werk hier.
Want dat is het zeker! Wat doe ik nou eigenlijk hier behalve naar 'apen hersenen kijken'. Het grote doel van dit alles is stroke onderzoek. Ik ben op dit moment bezig met het uitzoeken naar patronen in verschillende MRI plaatjes die ons meer inzicht kunnen verkrijgen in de eerste 24 uur na het optreden van een herseninfarct. Ik doe dit met behulp van geautomatiseerde technieken die op basis van bepaalde scans een verdeling maken tussen de verschillende patronen en dit door middel van een soort landkaart laten zien. Dat is op zich allemaal niet nieuw, maar wat wel nieuw is, is dat het met behulp van apen gedaan wordt. Nu maar hopen dat we er iets uit krijgen....
Gelukkig heb ik me niet verstoken van andere leuke dingen. Af en toe een potje volleybal en een biertje met vrienden blijft natuurlijk een noodzaak. Ook leuke feestjes als Halloween zijn natuurlijk ook geen feestjes die aan mij voorbij mogen gaan. Dus daar ging ik dan met mijn vuilniszak over mijn hoofd, alias 'King Garbage' natuurlijk met bijbehorende kroon. In NL ben ik ook al niet zo'n verkleder met carnaval dus waarom zou ik het hier wel zijn.
Laat ik natuurlijk niet vergeten te melden dat ik hoog bezoek heb gehad uit Nederland. Erik en Corinna (als rasechte Hollandsche Duitse) waren natuurlijk op bezoek. Supertof! Ook al had ik het natuurlijk druk, was het erg leuk om ze op bezoek te hebben en ze iets van mijn wereldje te laten zien. In plaats van ze mee te nemen naar standaard Boston, dat moeten ze maar zelf uitzoeken, heb ik ze meegenomen naar Tully pond. Inderdaad het tweede huisje van mijn huisbaas. Ik vond het in ieder geval lekker relaxen daar. Beetje kayakken, rondwandelen, kampvuurtje maken (dankzij onze eigen Erik 'Wilson' Brave(heart)) en nog even lekker de sauna bezoeken en dat alles aan een rustiek plekje aan het meer. Wat wil je nog meer? Ow ja en bier! Helaas gingen ze na 5 daagjes er weer vandoor, maar ik vond het in ieder geval tof dat ze er waren.
In het rijtje van legendarische concerten kan ik er ook weer eentje toevoegen! Hoewel het natuurlijk niet het echte ding is, kwam deze 'show' wel erg dichtbij. Ik ben namelijk met Mike naar de Australian Pink Floyd show geweest. Dit was wederom echt su-per-gaaf. De muziek was goed te noemen (behalve een van de achtergrond zangeressen.. Meid het was toch meer schreeuwen), maar de lichteffecten waren nog vele malen beter. En natuurlijk zoals dat een echte PF liefhebber betaamd heb ik uit volle borst mee lopen zingen. Of dat mijn medepubliek beviel? Ik heb echt geen idee en honestly I don't care! Had ik echt wel nodig in stressvolle tijden :) Voor de mensen die de PULSE dvd kennen van PF, nou de show leek er heel veel op... (Geinteresseerden kunnen de DVD bij me komen lenen ;))
Nu is het weer even wat rustiger en ik moet zeggen dat ik er ook wel aan toe ben, maar voel me gemotiveerder dan ooit. Ik wil hier echt iets moois van maken. Dus ga ik maar eens beginnen aan deze stapel artikelen die hier ligt en mijn nieuw idee voor mijn computerprogramma.
Menschen zoals jullie zien leef ik nog. Hoe zit het met jullie? Laat ook even een teken van leven van jullie horen. Het is altijd leuk om te horen hoe het jullie vergaat. I'm looking forward to your reply!
Tot die tijd!
Take care und halt die ohren steiff! ;)
Ps. de foto's komen later.
donderdag 11 oktober 2007
Indian Summer
Time flies wordt wel eens gezegd en dat is inderdaad zo! Het is alweer meer dan een maand geleden dat ik in het vliegtuig stapte en de oceaan overvloog. Inmiddels begint het leven hier meer en meer vorm te krijgen. Ik ben inmiddels verhuisd naar mijn 'eigen' kamer en ik moet eerlijk bekennen dat deze me veel meer bevalt dan de ander. En dat is niet alleen omdat deze kamer een bureau heeft dat voor de verandering niet uitelkaar valt. Inmiddels ben ik ook alweer een tijdje aan het werk op CNY alwaar ik de eerste phase van het project wonderbaarlijk genoeg heb afgerond! Dat krijg je dan als je alleen in je hokje zit, dan word je niet zoveel afgeleidt door collega's... ;) Het werk bevalt me echt prima. Lekker innovatief programmeren, scripten en files hacken is weer een tijdje geleden, maar wel lekker om weer te doen. Werktijden van 9 - 5 bestaan ook hier niet in mijn vocabulair, voordat je het weet is het weer 'n uur of 8-9 en mag je je begeven op de donkere achtbaan die openbare weg heet. Verder wordt het zaak om langzaam maar eens te gaan leren wat nou al die hersenstructuren zijn, toch een beetje lastig communiceren als je niet weet wat je nou eigenlijk aan het afbeelden bent.
Buiten werk, probeer ik me te vermaken met die dingen die Boston/Cambridge en omgeving te bieden heeft. Of het een nu een dagje volleyballen in het park is (belabberd niveau trouwens, maar je bent bezig zullen we maar zeggen) of een biertje in de kroeg is, ik probeer mijn vrije tijd zo optimaal mogelijk te benutten. Het lukt me zeker niet om iedere keer iemand mee te slepen, dus dan ga ik maar alleen op pad. Best lekker af en toe, hoef je je niet altijd aan te passen of te wachten :)
Nu is het de tijd van de indian summer. Dat wil zeggen genieten van fel gekleurde bladeren en dat alles in je shirtje en korte broek. Om er dan ook zo optimaal mogelijk van te genieten heb ik de afgelopen weken in mijn vrije tijd zoveel mogelijk in de natuur doorgebracht. Niet in een of ander parkje op de hoek, maar ik ben er echt
op uit getrokken.
Allereerst is de kust langs Boston een doorgangsroute voor walvissen. Dus leek het me wel leuk die eens te gaan bekijken. Ik had er niet te veel verwachtingen van, want ik heb ze al gezien van een kayakje in Australie en of het die ervaring naar de kroon kon steken was zeer de vraag. Samen met Mike ging ik op pad en wonderbaarlijk genoeg, was het een best gave ervaring. Super toeristisch, maar ja je bent hier niet alleen. We hebben een stuk of 6 walvissen mogen bewonderen, waarvan de meesten met een kalf op pad waren. Best gaaf om te zien. He Mike, volgens mij was hij toch een beetje zeeziek... Hij vond de foto's in ieder geval erg mooi. Voor de verandering heb ik maar een filmpje gemaakt en ziehier het resultaat:
Mijn huisbaas is een echte republican. Ze pretendeert liberaal te zijn (met boedhistische beelden en wierrookstokjes), maar zodra het op centen aankomt weten ze echt wel te onderhandelen. Dat getuigd zich dan ook in het feit dat ze nog eens 2 extra huizen heeft.. (ja 2!) Omdat rijke mensen graag aan het water vertoeven, had ze het lumineuze idee om een vijvertje aan te leggen. Vijvertje... het was een meer! Om dat ding aan te leggen moesten er een paar mensen opdraven met het helpen leggen van de folie. Voor mij was het een uitgelezen mogelijkheid om die 2 woningen eens met eigen ogen te zien. Nou ik kan je vertellen het is gewoon absurd. De eerste woning is ultra luxe. Gelegen aan een meer met sauna en alles erop eraan, zelfs internet en plaats voor 9 slapende mensen. De sauna is ontzettend gaaf en heet, maar een verkoelende duik in het meer lost dat wel op. Het andere huis is meer primitief. Het heeft geen electriciteit en stromend water (wel een sauna vanzelfsprekend) en ligt echt midden in het dicht bebosd gebied. Neem van mij aan dat het er adembenemend mooi is. Vooral het meer is fantastisch of het nou dag of nacht is. Het begin van de Indian Summer draagt ook aardig bij aan de schoonheid van de natuur. Ik heb er dan ook een lekker weekend gehad met een beetje kayakken, wandelen en oh ja dat meer aanleggen.
Maar het echte genieten doe je toch tijdens een lang weekend. Afgelopen weekend was Columbus day weekend. Dat betekent een extra dagje vrij, waarom? Geen idee, maar wel lekker. Samen met een vriendin Kai Mee, ben ik het hele weekend erop uitgetrokken naar het gebied met de hoogste berg van New England (Mount Washington red) the White Mountains. In ons gehuurde autootje hebben we 900 kilometer lopen touren, door een adembenemend mooi natuurgebied met hike trails die hiketrails genoemd mogen worden en wegen die leiden naar het ene stukje nog mooier dan het ander. Zelfs in de regen was het gebied meer dan de moeite waard, maar de Indian Summer komt toch nog altijd het best tot zijn recht wanneer de zon schijnt! Ondanks dat we veruit het kleinste autootje hadden was het gevoel van vrijheid duidelijk te bespeuren. Zonder een echte planning zijn we erop uitgegaan en wonder boven wonder is het ons gelukt voor beide nachten een slaapplek te vinden, want we waren natuurlijk niet de enige 'leef peepers' in het gebied.
Nu is het weer back to bussiness as usual op naar het volgende avontuur. Ik heb weer een aardig verhaal weten te vertellen en hopelijk de volgende keer weer. Tot die tijd! Moeten jullie het doen met een paar foto's..
Grtz Mark
Buiten werk, probeer ik me te vermaken met die dingen die Boston/Cambridge en omgeving te bieden heeft. Of het een nu een dagje volleyballen in het park is (belabberd niveau trouwens, maar je bent bezig zullen we maar zeggen) of een biertje in de kroeg is, ik probeer mijn vrije tijd zo optimaal mogelijk te benutten. Het lukt me zeker niet om iedere keer iemand mee te slepen, dus dan ga ik maar alleen op pad. Best lekker af en toe, hoef je je niet altijd aan te passen of te wachten :)
Nu is het de tijd van de indian summer. Dat wil zeggen genieten van fel gekleurde bladeren en dat alles in je shirtje en korte broek. Om er dan ook zo optimaal mogelijk van te genieten heb ik de afgelopen weken in mijn vrije tijd zoveel mogelijk in de natuur doorgebracht. Niet in een of ander parkje op de hoek, maar ik ben er echt
op uit getrokken.
Allereerst is de kust langs Boston een doorgangsroute voor walvissen. Dus leek het me wel leuk die eens te gaan bekijken. Ik had er niet te veel verwachtingen van, want ik heb ze al gezien van een kayakje in Australie en of het die ervaring naar de kroon kon steken was zeer de vraag. Samen met Mike ging ik op pad en wonderbaarlijk genoeg, was het een best gave ervaring. Super toeristisch, maar ja je bent hier niet alleen. We hebben een stuk of 6 walvissen mogen bewonderen, waarvan de meesten met een kalf op pad waren. Best gaaf om te zien. He Mike, volgens mij was hij toch een beetje zeeziek... Hij vond de foto's in ieder geval erg mooi. Voor de verandering heb ik maar een filmpje gemaakt en ziehier het resultaat:
Mijn huisbaas is een echte republican. Ze pretendeert liberaal te zijn (met boedhistische beelden en wierrookstokjes), maar zodra het op centen aankomt weten ze echt wel te onderhandelen. Dat getuigd zich dan ook in het feit dat ze nog eens 2 extra huizen heeft.. (ja 2!) Omdat rijke mensen graag aan het water vertoeven, had ze het lumineuze idee om een vijvertje aan te leggen. Vijvertje... het was een meer! Om dat ding aan te leggen moesten er een paar mensen opdraven met het helpen leggen van de folie. Voor mij was het een uitgelezen mogelijkheid om die 2 woningen eens met eigen ogen te zien. Nou ik kan je vertellen het is gewoon absurd. De eerste woning is ultra luxe. Gelegen aan een meer met sauna en alles erop eraan, zelfs internet en plaats voor 9 slapende mensen. De sauna is ontzettend gaaf en heet, maar een verkoelende duik in het meer lost dat wel op. Het andere huis is meer primitief. Het heeft geen electriciteit en stromend water (wel een sauna vanzelfsprekend) en ligt echt midden in het dicht bebosd gebied. Neem van mij aan dat het er adembenemend mooi is. Vooral het meer is fantastisch of het nou dag of nacht is. Het begin van de Indian Summer draagt ook aardig bij aan de schoonheid van de natuur. Ik heb er dan ook een lekker weekend gehad met een beetje kayakken, wandelen en oh ja dat meer aanleggen.
Maar het echte genieten doe je toch tijdens een lang weekend. Afgelopen weekend was Columbus day weekend. Dat betekent een extra dagje vrij, waarom? Geen idee, maar wel lekker. Samen met een vriendin Kai Mee, ben ik het hele weekend erop uitgetrokken naar het gebied met de hoogste berg van New England (Mount Washington red) the White Mountains. In ons gehuurde autootje hebben we 900 kilometer lopen touren, door een adembenemend mooi natuurgebied met hike trails die hiketrails genoemd mogen worden en wegen die leiden naar het ene stukje nog mooier dan het ander. Zelfs in de regen was het gebied meer dan de moeite waard, maar de Indian Summer komt toch nog altijd het best tot zijn recht wanneer de zon schijnt! Ondanks dat we veruit het kleinste autootje hadden was het gevoel van vrijheid duidelijk te bespeuren. Zonder een echte planning zijn we erop uitgegaan en wonder boven wonder is het ons gelukt voor beide nachten een slaapplek te vinden, want we waren natuurlijk niet de enige 'leef peepers' in het gebied.
Nu is het weer back to bussiness as usual op naar het volgende avontuur. Ik heb weer een aardig verhaal weten te vertellen en hopelijk de volgende keer weer. Tot die tijd! Moeten jullie het doen met een paar foto's..
Grtz Mark
donderdag 20 september 2007
CNY NYC
Nu mijn echte leven als onderzoeker is begonnen op Charlestown Navy Yard, is het ook zaak om in de weekenden ontspanning te zoeken.. Het is dan ook een kleine moeite om mijn nieuwe bestemming te raden. Even husselen met de woorden CNY en je krijgt NYC. Juist New York City!!! Het beloofde een ultra gave ervaring te worden, waar een van mijn langgekoesterde dromen waarheid werd.
New York City ligt op ongeveer 4 uur rijden van downtown Boston. Voor maar $30 dollar word je met een Greyhoundbus afgezet op 42nd street downtown NYC. 'Heel erg fijn', zo kon ik namelijk meteen met mijn verkenningstocht van NYC beginnen. Omdat ik vorige week pas laat beslist heb om naar New York te gaan, was ik dan ook op mezelf aangewezen om deze stad te verkennen. Dat betekent dan ook veel heel veel lopen, maar ik heb kunnen ervaren dat deze stad werkelijk de moeite waard is! Central Park, Empire State Building, Ground Zero, Staten Island, Ik ga er zeker nog een keer terug om nog meer van deze stad te kunnen zien. Zeker omdat ik er maar zo kort geweest ben. Zaterdagmorgen heen en zondagnacht terug.
Waarom wordt zo'n weekend dan een onvergetelijke weekend? Je loopt je, in je eentje notabene, de pleuris in een ontzettend grote, druk maar enerverende stad, waar op elke hoek van de straat wel iemand aan je staat te trekken. Nou dat heeft 2 redenen. Allereerst kreeg ik om 5 uur 's nachts de mededeling dat mijn langverwachte neefje Sem (en tevens nieuw volleybaltalent ;)) eens besloot deze wereld met zijn eigen oogjes te aanschouwen. Supertof! Dus vanaf nu mag ik mezelf ome Mark gaan noemen..
De daadwerkelijke reden waarom ik naar NYC ben afgereisd is om een van mijn dromen werkelijkheid te laten worden. Iedereen heeft wel iemand waarvan hij of zij zoiets heeft wauw die man of vrouw is geweldig. Een idool noemt men dat. Nou zover wil ik niet gaan, maar voor mij is er een iemand op het gebied van filmmuziek die de onbetwiste meester is en dat is: John Williams.(ja die van Star Wars en Indiana Jones, Jaws en ga zo maar door) Wat die man presteert is in mijn ogen fantastisch. En ik had mezelf beloofd om hem ooit een keer in actie te zien. Die (minimaal) een keer was dan dit weekend! De ervaring was zooo ontzettend gaaf!! Ik voelde me dat kleine jongetje van weleer die naar een solistenconcours moest. Ik had echt een supergoed kaartje weten bemachtigen. Je betaalt een paar duiten maar dan heb je ook wat. Voorafgaand aan het concert liep ik behoorlijk zenuwachtig met klamme handen door de lobby van de Avery Fisher Hall van het ook al zo befaamde Julliard school of music. Eenmaal in de concertzaal, is het kippenvel niet meer van mijn huid weggegaan. Wat was dit fantastisch!! Het New York Philharmonic orchestra is ook zo een slecht orkest..Wow wat zijn die mensen goed en John...die man is absoluut de meester! Ik voelde me net in een master card reclame: concertticket q dollar, busticket r dollar, hostel s dollar, suit t dollar.. a John Williams concert: priceless!
Helaas was het daarna ook weer terug naar de realiteit. 's Nachts in de bus teruggereden om 's morgens weer te gaan werken, maar wel met een enorme smile op mijn gezicht. En als vanouds weer 3 uurtjes slaap.
Tegenslag is dat mijn laptop de amerikaanse invloeden toch niet helemaal heeft doorstaan, waardoor ik even toos laptoploos ben. Maar als het goed is krijg ik binnenkort een nieuwe.
Maar verder begint alles langzaam te lopen. Hoe gaat het bij jullie? Hoe is het bij Van Slag? Protos? Studie? Werk? Thuis? Concours? Weet ik wat allemaal niet meer? Houd me op de hoogte dan doe ik het ook!
New York City ligt op ongeveer 4 uur rijden van downtown Boston. Voor maar $30 dollar word je met een Greyhoundbus afgezet op 42nd street downtown NYC. 'Heel erg fijn', zo kon ik namelijk meteen met mijn verkenningstocht van NYC beginnen. Omdat ik vorige week pas laat beslist heb om naar New York te gaan, was ik dan ook op mezelf aangewezen om deze stad te verkennen. Dat betekent dan ook veel heel veel lopen, maar ik heb kunnen ervaren dat deze stad werkelijk de moeite waard is! Central Park, Empire State Building, Ground Zero, Staten Island, Ik ga er zeker nog een keer terug om nog meer van deze stad te kunnen zien. Zeker omdat ik er maar zo kort geweest ben. Zaterdagmorgen heen en zondagnacht terug.
Waarom wordt zo'n weekend dan een onvergetelijke weekend? Je loopt je, in je eentje notabene, de pleuris in een ontzettend grote, druk maar enerverende stad, waar op elke hoek van de straat wel iemand aan je staat te trekken. Nou dat heeft 2 redenen. Allereerst kreeg ik om 5 uur 's nachts de mededeling dat mijn langverwachte neefje Sem (en tevens nieuw volleybaltalent ;)) eens besloot deze wereld met zijn eigen oogjes te aanschouwen. Supertof! Dus vanaf nu mag ik mezelf ome Mark gaan noemen..
De daadwerkelijke reden waarom ik naar NYC ben afgereisd is om een van mijn dromen werkelijkheid te laten worden. Iedereen heeft wel iemand waarvan hij of zij zoiets heeft wauw die man of vrouw is geweldig. Een idool noemt men dat. Nou zover wil ik niet gaan, maar voor mij is er een iemand op het gebied van filmmuziek die de onbetwiste meester is en dat is: John Williams.(ja die van Star Wars en Indiana Jones, Jaws en ga zo maar door) Wat die man presteert is in mijn ogen fantastisch. En ik had mezelf beloofd om hem ooit een keer in actie te zien. Die (minimaal) een keer was dan dit weekend! De ervaring was zooo ontzettend gaaf!! Ik voelde me dat kleine jongetje van weleer die naar een solistenconcours moest. Ik had echt een supergoed kaartje weten bemachtigen. Je betaalt een paar duiten maar dan heb je ook wat. Voorafgaand aan het concert liep ik behoorlijk zenuwachtig met klamme handen door de lobby van de Avery Fisher Hall van het ook al zo befaamde Julliard school of music. Eenmaal in de concertzaal, is het kippenvel niet meer van mijn huid weggegaan. Wat was dit fantastisch!! Het New York Philharmonic orchestra is ook zo een slecht orkest..Wow wat zijn die mensen goed en John...die man is absoluut de meester! Ik voelde me net in een master card reclame: concertticket q dollar, busticket r dollar, hostel s dollar, suit t dollar.. a John Williams concert: priceless!
Helaas was het daarna ook weer terug naar de realiteit. 's Nachts in de bus teruggereden om 's morgens weer te gaan werken, maar wel met een enorme smile op mijn gezicht. En als vanouds weer 3 uurtjes slaap.
Tegenslag is dat mijn laptop de amerikaanse invloeden toch niet helemaal heeft doorstaan, waardoor ik even toos laptoploos ben. Maar als het goed is krijg ik binnenkort een nieuwe.
Maar verder begint alles langzaam te lopen. Hoe gaat het bij jullie? Hoe is het bij Van Slag? Protos? Studie? Werk? Thuis? Concours? Weet ik wat allemaal niet meer? Houd me op de hoogte dan doe ik het ook!
donderdag 6 september 2007
Greater Boston
Boston gesticht in 1630 door de eerste kolonisten en hoofdstad van de staat Massachussets. Met ongeveer 590.000 inwoners behoort het tot de top-20 van de grootste steden van de VS. Samen met de suburbs gerekend kent 'greater Boston' ongeveer 4.4 miljoen inwoners. Een stad die ontzettend rijk is aan Amerikaanse cultuurhistorie. Het was op 19 april 1775 in het nabij gelegen Concord dat de 'minute men' hun strijd voor onafhankelijkheid begonnen. Stad beroemd om de 'Boston Tea Party', 'The big dig' en 'Fenway Park'. Nou daar ben ik dus nu..
Na een behoorlijk drukke week, had ik dan afgelopen weekend tijd om even uit te rusten. En dat gebeurt dan op Mark zijn manier....niet! Na vrijdagavond mijn fiets opgehaald te hebben en zaterdag boodschappen te hebben gedaan. Was het tijd voor verkenning. Allereerst werd de stedelijke omgeving verkend op de fiets. Toch wel even wennen die auto's zo dicht langs jouw fiets en oh wat kunnen die Amerikanen verkeerssituaties slecht inschatten.
De stedelijke omgeving begon me een beetje te benauwen dus gebruikte ik het extra lange weekend (maandag was labour day, dus een nationale vrije dag) om de natuurlijke omgeving te verkennen. Al fietsend kwam ik in het spoor van de onafhankelijkheidsstrijd in Concord, Lexington en Bedford. Het is bijzonder te noemen dat hier het latere Verenigde Staten van Amerika is gevormd. Met het nodige natuurschoon (ik verheug me nu al op de Indian Summer) om me heen, verdiepte ik me in de eerste uren van de onafhankelijkheidsstrijd. Om de volgdende dag uit te waaien in het natuurpark van Newburyport. Een fantastisch natuurgebied waar slechtvalken, northern harrier en ijsvogels aan de orde van de dag zijn. Ik kon er mijn 'ornotologisch hart' ophalen met mede enthousiastelingen, die mij adviseerden om in de winter terug te komen om sneeuwuilen te zien. Hmm lastig...wat zou ik toch doen..
Het was ook de week van mijn nieuw project alhier, maar voordat ik daar aan de slag kon moest ik eerst nog even mijn vaccinaties gaan halen. Handig en nog gratis ook! Mijn werkplek is een aardig hok (geen enkel raam te bekennen) op Charlestown Navy Yard, waar ik alleen moet vertoeven. Even wat anders dan het kippenhok op het GDL. Toch wel balen, ik had hier voor de contacten ook graag een kippenhok gehad. Mis het hok wel een beetje.
Boston is tevens een stad van sport. Behalve de mooiste sport van de wereld (toch 'n beetje jammer) worden hier vele sporten bedreven. Om me hierin maar eens te verdiepen, ben ik woendagavond samen met Mike (een huisgenoot) naar een ball game van de Boston Red Sox geweest. Juist ja, Baseball in live action tegen de Toronto Blue Jay's wel te verstaan. Veel geluk heeft het de jongens niet gebracht, ze hebben 6-4 verloren, maar een ervaring op zich om het mee te maken.
Ow voor de mensen die zich afvragen hoe mijn kamer eruit ziet, daar kom ik later op terug. Ik vertoef op dit moment niet in mijn eigen kamer, omdat mijn huisgenoot deze bezet houdt. Tot die tijd verblijf ik op een duurdere kamer. Ach zolang ik maar niet meer hoef te betalen.
Tot die tijd, zeg ik mensen blijf me op de hoogte houden, dan doe ik het ook!
Na een behoorlijk drukke week, had ik dan afgelopen weekend tijd om even uit te rusten. En dat gebeurt dan op Mark zijn manier....niet! Na vrijdagavond mijn fiets opgehaald te hebben en zaterdag boodschappen te hebben gedaan. Was het tijd voor verkenning. Allereerst werd de stedelijke omgeving verkend op de fiets. Toch wel even wennen die auto's zo dicht langs jouw fiets en oh wat kunnen die Amerikanen verkeerssituaties slecht inschatten.
De stedelijke omgeving begon me een beetje te benauwen dus gebruikte ik het extra lange weekend (maandag was labour day, dus een nationale vrije dag) om de natuurlijke omgeving te verkennen. Al fietsend kwam ik in het spoor van de onafhankelijkheidsstrijd in Concord, Lexington en Bedford. Het is bijzonder te noemen dat hier het latere Verenigde Staten van Amerika is gevormd. Met het nodige natuurschoon (ik verheug me nu al op de Indian Summer) om me heen, verdiepte ik me in de eerste uren van de onafhankelijkheidsstrijd. Om de volgdende dag uit te waaien in het natuurpark van Newburyport. Een fantastisch natuurgebied waar slechtvalken, northern harrier en ijsvogels aan de orde van de dag zijn. Ik kon er mijn 'ornotologisch hart' ophalen met mede enthousiastelingen, die mij adviseerden om in de winter terug te komen om sneeuwuilen te zien. Hmm lastig...wat zou ik toch doen..
Het was ook de week van mijn nieuw project alhier, maar voordat ik daar aan de slag kon moest ik eerst nog even mijn vaccinaties gaan halen. Handig en nog gratis ook! Mijn werkplek is een aardig hok (geen enkel raam te bekennen) op Charlestown Navy Yard, waar ik alleen moet vertoeven. Even wat anders dan het kippenhok op het GDL. Toch wel balen, ik had hier voor de contacten ook graag een kippenhok gehad. Mis het hok wel een beetje.
Boston is tevens een stad van sport. Behalve de mooiste sport van de wereld (toch 'n beetje jammer) worden hier vele sporten bedreven. Om me hierin maar eens te verdiepen, ben ik woendagavond samen met Mike (een huisgenoot) naar een ball game van de Boston Red Sox geweest. Juist ja, Baseball in live action tegen de Toronto Blue Jay's wel te verstaan. Veel geluk heeft het de jongens niet gebracht, ze hebben 6-4 verloren, maar een ervaring op zich om het mee te maken.
Ow voor de mensen die zich afvragen hoe mijn kamer eruit ziet, daar kom ik later op terug. Ik vertoef op dit moment niet in mijn eigen kamer, omdat mijn huisgenoot deze bezet houdt. Tot die tijd verblijf ik op een duurdere kamer. Ach zolang ik maar niet meer hoef te betalen.
Tot die tijd, zeg ik mensen blijf me op de hoogte houden, dan doe ik het ook!
donderdag 30 augustus 2007
I'm there!
Nou daar ben ik dan: Boston oftewel 'the Hub' in de volksmond. Na een emotioneel afscheid op schiphol, waarbij ik ondersteund werd door 3 ontzettend leuke en lieve dames ( jullie zijn schatten! alleen jammer dat jullie zo vrolijk kijken op de foto's) en mijn ouders. Begon mijn reis dan naar die kant van de wereld waar ik nog niet was geweest. In een afgeladen vol vliegtuig, vloog ik dan naar Washington D.C. waar we precies op tijd aankwamen. Mooi of niet... Mijn volgende vliegtuig zou precies 2 uur later vliegen en ik was klaar met de douane perikelen... ja hoor precies 2 uur later.. Rennen dus, na een sprintje door het vliegveld, tuurlijk moest ik aan de andere kant zijn, haalde ik het net op tijd om in het vliegtuig te stappen naar Boston. Alwaar mijn begeleidster (ze is nu al mijn held) Ona op me stond te wachten.
Meteen ben ik aan de slag gegaan om een kamer te vinden en heb na diverse bezichtigingen, mails en lange loopafstanden, een kamer gevonden! Op steenworp afstand van Harvard university (moet je wel hard kunnen gooien, maar het gaat om het idee). Vrijdag ga ik naartoe om daar mijn levendje hier verder op te bouwen.
Mijn nieuw adres is:
45A Hancock street
Cambridge, MA, 02139
Verder ben ik alleen maar bezig met dingen regelen. Fiets, telefoon, draadloos internet, Sofi nummer, ik heb het er maar druk mee. Af en toe kijk ik ook om me heen en zie dat Boston toch wel een grote stad is... Daarom even een paar foto's. Dit weekend heb ik vrij zal ik de stad verkennen, dus later meer!
Verder wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie ondersteunende smsen en gelukwensen!! Supertof!!
Meteen ben ik aan de slag gegaan om een kamer te vinden en heb na diverse bezichtigingen, mails en lange loopafstanden, een kamer gevonden! Op steenworp afstand van Harvard university (moet je wel hard kunnen gooien, maar het gaat om het idee). Vrijdag ga ik naartoe om daar mijn levendje hier verder op te bouwen.
Mijn nieuw adres is:
45A Hancock street
Cambridge, MA, 02139
Verder ben ik alleen maar bezig met dingen regelen. Fiets, telefoon, draadloos internet, Sofi nummer, ik heb het er maar druk mee. Af en toe kijk ik ook om me heen en zie dat Boston toch wel een grote stad is... Daarom even een paar foto's. Dit weekend heb ik vrij zal ik de stad verkennen, dus later meer!
Verder wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie ondersteunende smsen en gelukwensen!! Supertof!!
Abonneren op:
Posts (Atom)